سایه روشن زندگی

پروفسور پارسا بيش از ۶۰ سال از عمر خود را به تحقيق و تفحص درباره طبيعت ايران پرداخت و پنج سال پيش، در سن ۹۰ سالگي، در حالي كه هنوز به حرفه اش، سرزمينش و آثارش عشق مي ورزيد، با طبيعت و هر آنچه داشت وداع كرد. پروفسور پارسا در فاصله سال هاي ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۹ شمسي نخستين فلور مستقل ايران را به نام فلور «دوليران» به زبان فرانسه تأليف كرد كه در ۵ جلد و بيش از ۷۰۰۰ صفحه از سوي وزارت فرهنگ آن زمان منتشر شد.كار تأليف فلور ايران با امكانات آن زمان، كاري بسيار بزرگ و سخت بود، اما دكتر پارسا، آن را با صبر و حوصله و تحمل مشقت هاي بسيار به پايان رساند. تأليف اين فلور در حالي انجام شد كه فلور بسياري از كشورهاي ما را خارجي ها مي نوشتند. حتي پيش از آن نيز، اتريشي ها و آلماني ها، فلور ايران را جمع آوري مي كردند.گونه هاي گياهي ايران، گاه از طريق تاجران اروپايي به اين كشورها منتقل مي شد و بعد، از موزه هاي اين كشورها سر درمي آورد و پروفسور پارسا در آن شرايط حس مي كرد كه بايد كاري كند. شاگردان استاد معتقدند كه وي، زماني به تنهايي به اين كار پرداخت كه نه در دانشگاه تهران (تنها دانشگاه نوبنياد آن زمان) و نه در هيچ جاي ايران، هرباريوم، كتابخانه تخصصي، امكانات پژوهشي و همكاران علمي متخصص براي اين كار نبود.پروفسور پارسا براي انجام تحقيقات خود، بناچار از منابع و نوشته هاي گياه شناختي خارجي به ويژه «فلورا ارينتاليس بواسيه» و مجموعه هاي گرد آورنده دانشمندان و جهانگردان اروپايي بهره گرفت و براي اين كار، سالها تلاش كرد.وي به مطالعه و تحقيق منابع خارجي اكتفا نكرد بلكه به تنهايي و يا به كمك دانشجويان و همكاران ايراني خود، به گرد آوري نمونه هاي جديدي از فلور ايران پرداخت.پروفسور پارسا در بررسي هاي خود در خارج و داخل كشور توانست، ترادف گياه شناختي بسياري از گونه هاي گياهي را نشان دهد و از تكرار آن، جلوگيري كند. چرا كه نمونه هاي گياهان ايران را گياهشناسان و پژوهشگران اروپايي در مدت حدود دو قرن و نيم از نواحي مختلف گرد آورده و بي توجه به كارهاي ديگران مستقلاً بررسي و نامگذاري كرده بودند و از اين رو نام هاي علمي مترادف بسياري در نوشته هاي گياه شناختي اروپاييان بود كه گمراه كننده بود.«دكتر احمد قهرمان» استاد دانشگاه تهران و از شاگردان پروفسور پارسا در اين باره مي گويد: «اگر به عصري كه استاد پارسا كارهاي تحقيقاتي علمي و پايه اي را براي تأليف فلور در ايران شروع كرد، توجه كنيم، مي بينيم كه آغاز اين كار بزرگ با چه دشواري ها و مشكلاتي روبه رو بود و نگارش آن تا چه اندازه به صبر، حوصله، پشتكار، خستگي ناپذيري و تحمل نياز داشت. با توجه به وسعت كار و اين واقعيت كه فلورهاي كشورهاي همجوار ايران مثل تركيه و عراق را دانشمندان خارجي تدوين كرده اند، تأليف فلور ايران از كارهاي شاخص علمي در قرن ۱۹ ميلادي است.»

پروفسور پارسا براي انجام اين كار، تمامي گياهان و رستني هاي ايران را جمع آوري و كدگذاري كرد و نخستين مرحله پژوهشي خود را پس از اخذ دكتراي گياهشناسي و بازگشت به ايران به جمع آوري نمونه هاي گياهي زادگاهش «تفرش» اختصاص داد و پس از آن، نمونه هاي ديگر نقاط ايران را نيز جمع آوري كرد. پروفسور «قدرت الله پارسا» از خويشاوندان و دوستان نزديك استاد مي گويد: «خوب به ياد دارم در سال هاي ۱۳۲۷ كه من، دوره دبيرستان را مي گذراندم، تابستان ها ايشان به تفرش مي آمد و سرگرم نمونه برداري و تحقيق از گياهان كوههاي آن منطقه مي شد و روزانه بيش از ده ساعت به نوشتن كتابهاي گياهشناسي به زبان فرانسه مي پرداخت و مرتباً نوشته هاي آماده شده را براي چاپ مجموعه كتاب «فلور ايران» به تهران و وزارت فرهنگ آن زمان مي فرستاد.» وي، علاوه بر اين پژوهش به بررسي فلور كشورهاي ديگر نيز پرداخت و سپس نمونه هاي منحصر به فردي از فلور ايران را ضمن تحقيقات خود، بررسي كرد كه بعدها در ۵ جلد متمم فلور مذكور شدند. پروفسور پارسا در اواخر عمر خود مجدداً در فلور گياهي ايران تجديد نظر كرد و سپس نسخه جديدي از آن را با كمك «دكتر زين العابدين ملكي» (يكي از شاگردان خود) تهيه و ترجمه كرد كه چاپ آن در ۱۱ جلد پيش بيني شده است و تاكنون جلد اول و دوم آن (به ترتيب در سال ۱۳۵۸ و ۱۳۶۳) از سوي وزارت فرهنگ و آموزش عالي به چاپ رسيده است.پروفسور قدرت الله پارسا مي گويد: «فلورهاي تأليفي استاد از كارهاي عالي او در سطوح بين المللي است كه زينت بخش تمام دانشگاههاي اروپايي و آمريكايي است. وقتي در سال ۱۳۵۰ در پاريس مشغول تحصيل بودم، به اتفاق پروفسور احمد پارسا به دانشكده علوم و موزه گياهان دانشگاه پاريس رفتيم و رئيس دانشكده از استاد بسيار استقبال و تجليل كرد و كتاب هاي مفصل او را در كتابخانه آن دانشكده نشان داد و اظهار داشت كه اين كتاب ها از كامل ترين و بهترين كتاب هايي است كه استادان و دانشجويان به عنوان مرجع استفاده مي كنند.»ساير تأليفاتاستاد پارسا داراي مقالات بسياري در مورد فلور ايران در مجلات بين المللي به خصوص در نشريه علمي گياه شناسي «كيو» لندن است. از تأليفات استاد به زبان فارسي نيز مي توان دو جلد كتاب گياهان شمال ايران (سال ۱۳۱۸، شركت چاپخانه ارژنگ تهران)، كتاب دارونامه (۱۳۲۵، انتشارات وزارت فرهنگ سابق)، كتاب اندام شناسي گياهان (سال ۱۳۳۱، انتشارات وزارت فرهنگ سابق)، ۳ جلد كتاب تيره شناسي يا تاگزونومي گياهان آوندي (سال ۱۳۳۴، انتشارات دانشگاه تهران) و... را نام برد.موزه علوم طبيعي ايران از تأسيس تا فراموشي پروفسور احمد پارسا ، پس از اخذ دكتراي گياه شناسي و علوم طبيعي در فرانسه، به ايران بازگشت. وي در سالهاي نخست مراجعت، به تنهايي و در سال ۱۳۱۶ كه در مقام استاد گياهشناسي دانشكده علوم و دانشسراي عالي دانشگاه تهران قرار گرفت، به اتفاق برخي شاگردان خود به گرد آوري گياهان ايران پرداخت. در سال ۱۳۲۴ موزه علوم طبيعي را با بودجه وزارت فرهنگ آن زمان كه تأمين كننده بودجه دانشگاه تهران نيز بود، در قسمتي از ساختمان بزرگ دبستان حكيم نظامي سابق (واقع در مقابل موزه ايران باستان) تأسيس كرد و گياهان گردآوري شده را به منظور تأسيس «هربيه ملي» به آن موزه انتقال داد و به اين ترتيب «هرباريوم موزه علوم طبيعي ايران» را بنيان نهاد. در سال ۱۳۳۳ وزارت فرهنگ به علت تفكيك بودجه اش از بودجه دانشگاه، بودجه اين موزه را قطع و نياز خود را به محل آن اعلام كرد و هرباريوم و اشياي موزه به ناچار به ساختمان دانشكده علوم دانشگاه تهران منتقل شد.با مأموريت دكتر پارسا در سال ۱۳۳۵ به آمريكا، سرپرستي موزه به «دكتر علي زرگري» واگذار شد و سپس در همان سال، با تأسيس «مؤسسه مطالعات مناطق خشك» دردانشگاه تهران، گياهان اين موزه به اين مؤسسه منتقل شد كه متأسفانه از آن سنگ ها و فسيل ها ديگر اطلاعي در دست نيست و به اين ترتيب، نام «هرباريوم موزه علوم طبيعي» از ميان رفت.دكتر زرگري مسئوليت هرباريوم مؤسسه مطالعات مناطق خشك را تا سال ۱۳۴۰ به عهده داشت. با انحلال اين مؤسسه، گياهان هرباريوم آن به دانشسراي عالي انتقال يافت و پس از آن «دكتر گل گلاب» اين نمونه ها را به دانشكده داروسازي انتقال داد. «دكتر قهرمان» در اين باره مي گويد: «يادم مي آيد كه با دكتر شيباني رئيس وقت دانشگاه تهران رفتيم پيش ايشان و گفتيم كه اين نمونه ها را پس بدهند ولي كارمندهايشان را به ما دادند و در حالي كه ما با تورم نيروي كار مواجه بوديم، گياهان هنوز همان جا بود. بعد از انقلاب هم، خيلي سعي كرديم كه آنها را پس بگيريم اما نشد.»به اين ترتيب «هر باريوم» پروفسور پارسا كه تقريباً حاوي همه گياهان مذكور در فلور ايران بود - از جمله، نزديك به ۲۵۰ گونه جديدي كه وي از ايران براي فلور دنيا تشخيص داده و به نام خود او بود و نمونه نخست آنها در مورد گياه شناسي «كيو» لندن هنوز به عنوان «تايپ» وجود دارد- در اين دست به دست شدن ها از بين رفت. پروفسور احمد پارسا در نامه اي كه به دكتر احمد قهرمان (۱۰/۲/۱۳۷۳) نوشته، آورده است: «... من از سرنوشت موزه تاريخ طبيعي خودم بسيار ناراحتم. آن كلكسيون معظم زمين شناسي (فسيل و سنگ) و جانورشناسي و گياه شناسي چه شد؟ من از هر نمونه گياهان ايراني، يكي يا چند تا داشتم كه در «كيو» به دقت نامگذاري كرده بودم. گويا سرنوشت همه كلكسيون ها را به دست و عهده چند نفر بي اطلاع و مغرض داده بودند...»پروفسور دكتر احمدپارسا دردوم خرداد سال ۱۳۷۶ در كاليفرنيا درگذشت.

برانگیختگان

مروری بر اندیشه های نزدیک و همانند فردریش نیچه ، اُرد بزرگ و جبران خلیل جبران

نوشته : جعفر معروفی

برای مطالعه هر بخش بر روی لینک های زیر کلیک کنید :

بخش نخست : پیکره های بسیار با روانی یگانه

بخش دوم : زیبای های زندگی

بخش سوم : ابرانسان ، مرد کهن ، پیشوا

بخش چهارم : اندیشه و افکار

بخش پنجم : آرمان همانند

زندگینامه
رودکی، ‌ابوعبدالله جعفر فرزند محمد فرزند حکیم فرزند عبدالرحمان فرزند آدم.
از کودکی و چگونگی تحصیل او آگاهی چندانی به دست نیست. در 8 سالگی قرآن آموخت و آن را از بر کرد و از همان هنگام به شاعری پرداخت.
َ
برخی می گویند در مدرسه های سمرقند درس خوانده است. آنچه آشکار است، وی شاعری دانش آموخته بود و تسلط او بر واژگان فارسی چندان است که هر فرهنگ نامه ای از شعر او گواه می آورد.

رودکی از روزگار جوانی آوازی خوش داشت، در موسیقی و نوازندگی چیره دست و پر آوازه بود. وی نزد ابوالعنک بختیاری موسیقی آموخت و همواره مورد ستایش او بود، آن چنان که استاد در روزگار کهنسالی چنگ خود را به رودکی بخشید. رودکی در همان دوره شعر نیز می سرود. شعر و موسیقی در سده های چهارم و پنجم همچون روزگار پیش از اسلام به هم پیوسته بودند و شعر به همراه موسیقی خوانده می شد. شاعران بزرگ آنانی بودند که موسیقی نیز می دانستند.

از هم عصران رودکی ،منجیک ترمذی (نیمه دوم سده چهارم) و پس از او فرخی (429 ق) استاد موسیقی زمانه خویش بودند. شاعران، معمولاً قصیده هایشان را با ساز و در یکی از پرده های موسیقی می خواندند. هرکس که صدایی خوش نداشت یا موسیقی نمی دانست، از راوی می خواست تا شعرش را در حضور ممدوح بخواند. رودکی، شعرش را با ساز می خواند .

رفته رفته آوازه رودکی به دربار سامانیانرسید و نصربن احمد سامانی (301 ـ 331 ق) او را به دربارفرا خواند. برخی بر این گمانند که او پیش از نصربن احمد به دربار سامانیان رفته بود، در آنجا بزرگترین شاعر دربار سامانی شد. در آن روزگار در محیط ادبی، علمی، اقتصادی و اجتماعی فرارود، آن چنان تحولی شگرف روی داده بود که دانش پژوهان، آن دوره را دوران نوزایی (رسانس) ایرانی می نامند.

بر بستر چنین زمینه مناسب اقتصادی، اجتماعی و برپایه دانش دوستی برخی از پادشاهان سامانی، همچنین با تلاش و خردمندی وزیرانی دانشمند و کاردان چون ابوالفضل بلعمی (330 ق) و ابوعلی محمد جیهانی (333 ق)، بخارا به صورت مرکز بزرگ علمی، ادبی و فرهنگی درآمد.

دربار سامانیان، محیط گرم بحث و برخورد اندیشه شد و شاعران و فرهنگمداران از راههای دور و نزدیک به آنجا روی می آوردند.
بهترین آثار علمی، ادبی و تاریخی مانند شاهنامه منصوری، شاهنامه ابوالمؤید بلخی (سده چهارم هجری)، عجایب البلدان، حدود العالم من المشرق الی المغرب در جغرافیا، ترجمه تفسیر طبری که چند تن از دانشمندان فراهم کرده اند، ترجمه تاریخ طبری از ابوعلی بلعمی، آثار ابوریحان بیرونی (440 ق) وابوعلی سینا (428 ق) در روزگار سامانیان پدید آمدند. دانشمندان برجسته ای مانند محمد زکریای رازی (313 ق) ابونصر فارابی (339)، ابوریحان بیرونی، ابوعلی سینا و بسیاری از شاعران بزرگ مانند فردوسی (410/416 ق) در این روزگار یا متأثر از آن برآمده اند.

بزرگترین کتابخانه در آن دوران در بخارا بود که ابوعلی سینا آن را دید و گفت که نظیر آن را هرگز ندیده است. تأثیر این تحول، نه تنها در آن دوره که در دوران پس از آن نیز پیدا است. رودکی فرزند چنین روزگاری است. وی در دربار سامانی نفوذی فراوان یافت و به ثروتی افزون دست یافت. نفوذ شعر و موسیقی او در دربار نصربن احمد چندان بود که داستان بازگشت پادشاه از هرات به بخارا، به خوبی بیانگر آن است.
هنگامی که نصربن احمد سامانی به هرات رفته، دیرگاهی در آن دیار مانده بود، هیچ کس را یارای آن نبود تا از پادشاه بخواهد که بخارا بازگردد؛ درباریان از رودکی خواستند تا او این وظیفه دشوار را بپذیرد.رودکی شعر پر آوازه « بوی جوی مولیان آید همی ـ یاد یار مهربان آید همی » را سروده است.
درباریان و شاعران، همه او را گرامی می داشتند و بزرگانی چون ابوالفضل بلعمی و ابوطیب مصعبی صاحب دیوان رسالت، شاعر و فیلسوف. شهید بلخی (325 ق) و ابوالحسن مرادی شاعر با او دوستی و نزدیکی داشتند.

گویند که وی از آغاز نابینا بود، اما با بررسی پروفسور گراسیموف (1970 م) بر جمجمه و استخوانهای وی آشکار گردید که در دوران پیری با فلز گداخته ای چشم او را کور کرده اند، برخی استخوانهایش شکسته بود و در بیش از 80 سالگی درگذشت.

رودکی گذشته از نصربن احمد سامانی کسان دیگری مانند امیر جعفر بانویه از امیران سیستان، ابوطیب مصعبی، خاندان بلعمی، عدنانی، مرادی، ابوالحسن کسایی، عماره مروزی و ماکان کاکی را نیز مدح کرده است.
از آثار او بر می آید که به مذهب اسماعیلی گرایش داشته است؛ شاید یکی از علتهای کور شدن او در روزگار پیری، همین باشد.

با توجه به مقاله کریمسکی، هیچ بعید به نظر نمی رسد که پس از خلع امیر قرمطی، رودکی را نیز به سبب هواداری از قرمطیان و بی اعتنایی به مذهب رایج زمان کور کرده باشند.

آنچه مسلم است زندگی صاحبقران ملک سخن ابوعبدالله جعفر بن محمد رودکی سمرقندی در هاله ای از رمز و راز پوشیده شده است و با اینکه بیش از هزار و صد سال از مرگ او می گذرد، هنوز معماهای زندگی او حل نشده و پرده ای ابهام بر روی زندگی پدر شعر فارسی سایه گسترده است.

رودکی در پیری با بی اعتنایی دربار روبرو شد و به زادگاهش بازگشت؛ شعرهای دوران پیری او، سرشار از شکوه روزگار، حسرت از گذشته و بیان ناداری است. رودکی از شاعران بزرگ سبک خراسانی است. شعرهای اندکی از او به یادگار مانده، که بیشتر به صورت بیتهایی پراکنده از قطعه های گوناگون است.

سیری در آثار
کامل ترین مجموعه عروض فارسی، نخستین بار در شعرهای رودکی پیدا شد و در همین شعرهای باقی مانده، 35 وزن گوناگون دیده می شود. این شعرها دارای گشادگی زبان و توانایی بیان است. زبان او، گاه از سادگی و روانی به زبان گفتار می ماند.
جمله های کوتاه، فعلهای ساده، تکرار فعلها و برخی از اجزای جمله مانند زبان محاوره در شعر او پیداست. وجه غالب صور خیال در شعر او، تشبیه است.

تخیل او نیرومند است. پیچیدگی در شعر او راه ندارد و شادی گرایی و روح افزایی، خردگرایی، دانش دوستی، بی اعتبار دانستن جهان، لذت جویی و به خوشبختی اندیشیدن در شعرهای او موج می زند.

وی نماینده کامل شعر دوره سامانی و اسلوب شاعری سده چهارم است. تصویرهایش زنده و طبیعت در شعر او جاندار است. پیدایش و مطرح کردن رباعی را به او نسبت می دهند. رباعی در بنیاد، همان ترانه هایی بود که خنیاگران می خوانده اند و به پهلویات مشهور بوده است؛ رودکی به اقتضای آوازه خوانی به این نوع شعر بیشتر گرایش داشته، شاید نخستین شاعری باشد که بیش از سایر گویندگان روزگارش در ساختن آهنگها از آن سود برده باشد. از بیتها، قطعه ها، قصیده ها و غزلهای اندکی که از رودکی به یادگار مانده، می توان به نیکی دریافت که او در همه فنون شعر استاد بوده است.
معرفی آثار
تعداد شعرهای رودکی را از صدهزار تا یک میلیون بیت دانسته اند؛ آنچه اکنون مانده، بیش از 1000 بیت نیست که مجموعه ای از قصیده، مثنوی،قطعه و رباعی را در بر می گیرد. از دیگر آثارش منظومه کلیله و دمنه است که محمد بلعمی آن را از عربی به فارسی برگرداند و رودکی به خواسته امیرنصر و ابوالفضل بلعمی آن را به نظم فارسی در آورده است (به باور فردوسی در شاهنامه، رودکی به هنگام نظم کلیله و دمنه کور بوده است.)

این منظومه مجموعه ای از افسانه ها و حکایتهای هندی از زبان حیوانات فابل است که تنها 129 بیت آن باقی مانده است و در بحر رمل مسدس مقصور سرود شده است؛ مثنویهای دیگری در بحرهای متقارب، خفیف، هزج مسدس و سریع به رودکی نسبت می دهند که بیتهایی پراکنده از آنها به یادگار مانده است. گذشته از آن شعرهایی دیگر از وی در موضوعهای گوناگون مدحی، غنایی، هجو، وعظ، هزل ، رثاء و چکامه، در دست است.

عوفی درباره او می گوید: " که چنان ذکی و تیز فهم بود که در هشت سالگی قرآن تمامت حفظ کرد و قرائت بیاموخت و شعر گرفت و معنای دقیق می گفت، چنانکه خلق بر وی اقبال نمودند و رغبت او زیادت شد و او را آفریدگار تعالی آوازی خوش و صوتی دلکش داده بود. از ابوالعبک بختیار بر بط بیاموخت و در آن ماهر شد و آوازه او به اطراف واکناف عالم برسید و امیر نصر بن احمد سامانی که امیر خراسان بود، او را به قربت حضرت خود مخصوص گردانید و کارش بالا گرفت و ثروت و نعمت او به حد کمال رسید.

 
زادگاه او قریه بنج از قراء رودک سمرقند است. یعضی او را کور مادر زاد دانسته اند و عقیده برخی بر آن است که در اواخر عمر نابینا شده است. وفات وی به سال 320 هـجری در زادگاهش قریه بنج اتفاق افتاده و در همان جا به خاک سپرده شده است.

رودکی در سرودن انواع شعر مخصوصاً قصیده، مثنوی ، غزل و قطعه مهارت داشته است و از نظر خوشی بیان در تاریخ ادبیات ایران پیش از او شاعری وجود ندارد که بتواند با وی برابری کند.

به واسطه تقرب به امیر نصر بن احمد سامانی (301-331) رودکی به دریافت جوائز و صله فراوانی از پادشاه سامانی و وزیران و رجال در بارش نائل گردید و ثروت و مکنتی زیاد به دست آورده است چنانکه به گفته نظامی عروضی هنگامی مه به همراهی نصر بن احمد از هرات به بخارا می رفته، چهار صد شتر بنه او بوده است.

علاوه بر دارا بودن مقام ظاهری رفعت پایه سخنوری و شاعری رودکی به اندازه ای است که از معاصران او شعرای معروفی چون شهید بلخی و معروفی بلخی او را ستوده اند و از گویندگان بعد از او کسانی چون دقیقی، نظامی عروضی، عنصری، فرخی و ناصرخسرو از او به بزرگی یاد کرده اند.

ویژگی سخن
سخنان رودکی در قوت تشبیه و نزدیکی معانی به طبیعت و وصف ،کم نظیر است و لطافت و متانت و انسجام خاصی در ادبیات وی مشاهده می شود که مایه تأثیر کلام او در خواننده و شنونده است. از غالب اشعار او روح طرب و شادی و عدم توجه به آنچه مایه اندوه و سستی باشد مشهود است و این حالت گذشته از اثر محیط زندگی و عصر حیات شاعر نتیجه فراخی عیش و فراغت بال او نیز می باشد. با وجود آنکه تا یک میلیون و سیصد هزار شعر بنا به گفته رشیدی سمرقندی به رودکی نسبت داده اند تعداد اشعاری که از او امروزه در دست است به هزار بیت نمی رسد.

از نظر صنایع ادبی گرانبهاترین قسمت آثار رودکی مدایح او نیست، بلکه مغازلات اوست که کاملاً مطابق احساسات آدمی است، شاعر شادی پسند بسیار جالب توجه و شاعر غزلسرای نشاط انگیز، بسیار ظریف و پر از احساسات است.

گذشته از مدایح و مضمون های شادی پسند و نشاط انگیز در آثار رودکی، اندیشه ها و پندهایی آمیخته به بدبینی مانند گفتار شهید بلخی دیده می شود. شاید این اندیشه ها در نزدیکی پیری و هنگامی که توانگری او بدل به تنگدستی شده نمو کرده باشد، می توان فرض کرد که این حوادث در زندگی رودکی، بسته به سرگذشت نصر دوم بوده است. پس از آنکه امیر قرمطی را خلع کردند مقام افتخاری که رودکی در دربار به آن شاد بود به پایان رسید.

با فرا رسیدن روزهای فقر و تلخ پیری، دیگر چیزی برای رودکی نمانده بود، جز آنکه بیاد روزهای خوش گذشته و جوانی سپری شده بنالد و مویه کند.

نمونه اشعار
زمانه پندی آزاد وار داد مرا ----- زمانه را چو نکو بنگری همه پند است
به روز ِ نیک ِ کسان گفت تا تو غم نخوری ----- بسا کسا که به روز ِ تو آرزو مند است
زمانه گفت مرا خشم خویش دار نگاه ----- کرا زبان نه به بند است پای دربند است

***

اندر بلای سخت

ای آنکه غمگنی و سزاواری ----- وندر نهان سرشک همی‌باری
رفت آنکه رفت و آمد آنکه آمد----- بود آنچه بود، خیره چه غم داری؟
هموار کرد خواهی گیتی را؟----- گیتی‌ست، کی پذیرد همواری؟
مستی نکن که او نشنود مستی ----- رازی مکن که نشنود او زاری
شو، تا قیـامت آیـد زاری کن! ----- کی رفته را به زاری باز آری؟
آزار بیـش بیـنی زیـن گردون ----- گر تو به هر بهانه بیـازاری
گوئی گماشته است بلائی او ----- بر هر که تو بر او دل بگماری
ابری پدیدنی و کسوفی نی ----- بگرفت ماه و گشت جهان تاری
فرمان کنی و یا نکنی ترسم ----- بر خویشتن ظفر ندهی باری
اندر بلای سخت پدیـد آید ----- فضل و بزرگمردی و سالاری

***

کلیله و دمنه رودکی
مهمترین کار رودکی به نظم در آوردن کلیله و دمنه است، متاسفانه این اثر گرانبها مانند سایر آثار و مثنویهای رودکی گم شده است و از آن جز ابیاتی پراکنده در دست نیست. از ادبیات پراکنده ای که از منظومه کلیله و دمنه و سایر مثنویهای رودکی باقی مانده است می توان فهمیند که صاحبقران ملک سخن لقبی برازنده او بوده است. در شعر او قوه تخیل، قدرت بیان، استحکام و انسجام کلام همه با هم جمع است و بهمین دلیل در دربار سامانیان، قدر و مرتبه ای داشت که شاعران بعد از او همیشه آرزوی روزگار او را داشتند.

افسانه صفوي كه متولد 1334 در شيراز است، تحصيلات كارشناسي خود را سال 1350 در رشته شيمي در دانشگاه شيراز و دوره كارشناسي ارشد را در سال 1357 و دوره دكتري را در سال 1360 در دانشگاه بيرمنگام انگلستان به پايان برده و به عنوان نخستين زن ايراني كه در علوم پايه به رتبه استادي رسيده است، استاد پايه 25 دانشگاه شيراز است.

دكتر صفوي كه بيش از 155 مقاله در مجلات علمي معتبر بين‌المللي و 130 مقاله در كنفرانس‌هاي داخلي و خارجي و راهنكمايي و سرپرستي 26 رساله دكتري و 40 پايان‌نامه كارشناسي ارشد را در كارنامه خود دارد همچنين برنده جايزه علمي بين‌المللي پرفسور عبدالسلام در رشته شيمي، پر مقاله‌ترين دانشمند زن كشورهاي جهان سوم و برنده نشان دانش (سال 1383) و دارنده عنوان استاد نمونه كشوري سال 1380 و چندين بورس، نشان و جايزه علمي داخلي و خارجي است.

یادگار

سخنانی از :
فردوسی ، نادرشاه افشار ، احمدشاه مسعود ، ارد بزرگ ، ستارخان

تهیه و تدوین : علی شاهچراغی

فردوسی خردمند ( از ابیات شاهنامه )

نادر شاه افشار( از کتاب سرگذشت نادرشاه افشار)

ارد بزرگ ( از کتاب ارد بزرگ و قاره کهن)

ستارخان ( از کتاب دمی با سردار ملی )

احمد شاه مسعود ( از کتاب خاطرات من از شیر تنگه پنجشیر)

فرزانه شیدا
سراینده ایرانی مقیم نروژ

پانزدهم مهر 1340 در تهران چشم به جهان گشوده است
در خانواده ای با 6 فرزند ، او دومین فرزند خانواده است
در سن 15 سالگی اولین دوبیتی خود را سرود:

گفتی که مگیر سخت بر دهر
تا باتو نکرده این جهان قهر
کیکی ست جهان ولی ندانی
در مایهء آن زده شده زهر

رشته فرهنگ وادب را در دبیرستان رابعه بپایان رسانید

هفت سال پس از آن ازدواج نمود و پس از یک سال صاحب فرزندی پسر گشت
در سال 1367 به خانواده اش به کشور نروژ مهاجرت نمود
پس از فراگرفتن زبان نروژی در رشته دکوراسیون ویترین و بوتیک دوره های فشره ای را گذراند
در سال 1373 صاحب دومین فرزند خود که دختریست شد
در سال 1376 در دانشکده (اس مد) دیزاین ووطراحی مد در دو رشته دوخت وهمچنین طراحی( دیزاین) نام نویسی نموده  ودر سال 2000 فارغ التحصیل شد.
در حال حاضر پنج دفتر شعر را دارا ست  که در سبکهای کلاسیک (غزل/ قصیده /رباعی..) و همچنین شعر نو وشعر طنز و ترانه می باشد
برگزیده ای از سرودهایش توسط نشر اینترنتی جاودانه ها منتشر شده است که با استقبال بی نظیر هم وطنان روبرو گشته است
دارای سایت اختصاصی ف.شیدا ست که مشتمل از چهار دفتر می باشد
*آشیانه شعر
*در آغوش شعر
*در کنج خلوت شعر
* درکوجه باغ ترانه

به آدرس:
www.fsheida.com

محکومیت دو انفجار بزرگ در شمال آرامگاه فردوسی

مدتی است دارم موسیقی محلی جمع می‌کنم؛‌ کردی و لری و آذری و بلوچی و گیلکی و مازنی و خوزی و خراسانی. توی اینترنت اسم فریدون پوررضا را جست و جو می‌کردم که رسیدم به این وبلاگ.
دیدم نویسنده اش با پوررضا دیداری داشته،‌ برایش ایمیلی فرستادم و گفتم که سلام من را به پوررضا برساند؛ پوررضا را یک بار دیده‌ام،‌ به عنوان منتقد آمده بود تهران تا به همراه افشین نادری و دکتر قبادی و علیرضا حسن زاده کتاب عزیز و نگار را در میراث فرهنگی نقد کند. در همان جلسه بود که گوشه‌هایی از موسیقی گیلان و از جمله یکی از دوبیتی عزیز و نگاری را خواند.

سارا ثابت، لطف کرد و برایم دو سی دی از آثار پوررضا و دیگر خواننده‌های گیلک فرستاد. همراه این سی دی‌ها نشریه‌ای هم فرستاد دو زبانه: گیلکی و فارسی به اسم زیته به معنی جوانه.
زیته، مجله‌ای است دانشجویی به مدیرمسوولی بهنام پوررجب زاده و زیر نظر شورای سردبیری. گرافیک،‌ صفحه آرایی و طرح روی جلد هم کار سارا ثابت است.
جدا از مطالب خوبی که در شماره چهارم زیته آمده مثل داستان کوتاهی از ژان کریستف، گاهشماری دیلمی، معرفی اکبر رادی، توصیه نامچه حفاظت از فرهنگ‌های سنتی و فرهنگ‌های عامه وغزلی از محمدولی مظفری کجیدی، چشمم روی مصاحبه زیته با فریدون پوررضا خیره می‌ماند. گفتگویی است بی پرده و صریح با این موسیقیدان و خواننده گیلک. تنظیم گفتگو با سارا ثابت است و عکس از تینا توحیدی.
با اجازه زیته و با کمک سارا ثابت،‌ این مصاحبه را دوباره در تادانه منتشر می‌کنم تا بدانیم گفتگوهای خواندنی فقط در تهران و شخصیت‌های پایتخت نشین انجام نمی‌شود.
فقط بدی زیته این است که اگر ندانی در رشت منتشر می‌شود و در دانشگاه گیلان،‌ فکر می‌کنی در بی مکانی سیر می‌کند و جایی به آن اشاره نشده است.
امروز ديدم گفتگوي خانم ثابت با پوررضا در روزنامه كارگزاران هم منتشر شده. از آنجا كه اين گفتگو به دليل محدوديت صفحات روزنامه، به طور كامل منتشر نشده، براي خواندن اصل گفتگو و دیدار با فریدون پوررضا،‌ محقق آواهای بومی، معلم آواز و خنیاگر دیرینه ترانه‌های گیلک اينجا را كليك كنيد

روان‌شناسی "روش علمی در شناخت ماهیت آدمی"
آبراهام اسپرلینگ
ترجمه و تاليف: مهدی محی الدین بناب
ناشر: روز
تعداد صفحات: 347
چاپ:1367
شمارگان چاپ: 6000

زمينه روانشناسى هيلگارد
نويسندگان :
ريتا ال.اتكينسون، هوكسما، سوزان نولن، درايل ج.بم، ادوارد اى.اسميت، ريچارد سى.اتكينسون
مترجمان:
مهدى محىّ الدين، نيسان گاهان، دكتر يوسف كريمى، دكتر مهرناز شهرآراى، دكتر رضا زمانى، دكتر مهرداد بيك، دكتر بهروز بيرشك، دكتر محمدنقى براهنى
زير نظر و ويراستارى : دكتر محمدنقى براهنى
ناشر : رشد - تهران
چاپ بیست و سوم، 1385 شمسى
تعداد صفحه 760

براي اطلاعات بيشتر اينجا را كليك كنيد

چکیده روان‌شناسی
تالیف: لیندا لیل
مترجمان: مهدی محی الدین بناب و نیسان گاهان
ناشر: دانا
تعداد صفحات: 288
چاپ اول: 1374
شمارگان چاپ: 3300

روان‌شناسی انگیزش و هیجان
مهدی محی الدین بناب
ناشر: دانا
تعداد صفحات: 152
چاپ: 1375
شمارگان چاپ: 33000

مقدمه ای بر روان‌شناسی
مترجم: مهدی محی الدین بناب
در دو جلد و چهار مجلد
کتاب درسی رشته روان‌شناسی دانشگاه پیام نور
از سری انتشارات متون فرادرسی
ناشر: مرکز چاپ و انتشارات دانشگاه پیام نور
تعداد صفحات:جلد اول/ در دو مجلد 752
جلد دوم/ در دو مجلد 538
چاپ: 1378
شمارگان چاپ: 1500

بهداشت رواني زنان
تأليف :
کارن جي ، کارلسون ، استفاني اِ ، ايزنستات ، ترازيپورين
مترجمين :
خديجه ابوالمعالي ، هائيده صابري ، ژينوس لطيفي ، مهدي محي الدين بنابنشر : ساوالان
ناشر: ساوالان
تعداد صفحات: 270
چاپ: 1379
شمارگان چاپ: 2200
برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید

روانشناسی احساس و ادراک
ترجمه و تاليف: مهدی محی الدین بناب
ناشر: دانا
تعداد صفحات: 298
چاپ سوم: 1381
شمارگان چاپ: 2000
براي اطلاعات بيشتر اينجا را كليك كنيد

ویتامین سی برای همسران
هفت داروی شفابخش برای یک رابطه سالم
نویسنده: لوک دو سادلیر
مترجمان: مهدی محی الدین بناب، هائیده صابری و خدیجه ابولمعالی
ناشر: ساوالان
تعداد صفحات: 240
چاپ: 1381
شمارگان چاپ: 2200

زیر چاپ:
مقدمه ای بر روان‌شناسی
برای رشته های غیر روان‌شناسی

انتشارات رشد

آماده چاپ:

روان‌شناسی کودکان استثنایی

***
عکس هایی از مهدی محی‌الدین بناب
استاد بازنشسته دانشگاه علامه طباطبایی و مترجم کتاب های روان‌شناسی






سه عکس از اتاق کار








چهار عکس بالا در شهر بناب، زادگاه مهدی محی‌الدین بناب


آذر ماه سال 1384 - آمل




به همراه همسرش، مرحمت تقی‌زاده


سه عکس آخر ، جمعه ، دهم آذر 1385 - تهران

ادامه عکس ها
***

مطالب مرتبط

وبلاگ ايرنا محي الدين بناب ›››
محی الدین؛ تک‌خال هنر ایران ›››

يادتان هست مادربزرگ ايرنا وقتي فوت كرده بود، درباره اش چيزي نوشته بودم؟ ›››

***
ديدارهاي ديگر
ديدار با دکتر جواد مجابی،‌ نویسنده، شاعر، نقاش، روزنامه نگار و محقق ›››
بخارا؛ موزه ادبیات ایران - دیدار با علی دهباشی و بخارا ›››
ديدار با عربعلي شروه، نقاش و مجسمه ساز و مترجم ›››
ديدار با ناصر وحدتي، نويسنده و خواننده گيلك ›››
ديدار با افراسياب آقاجاني، مجسمه ساز ›››
ديدار با محمدهاشم اكبرياني، شاعر، روزنامه نگار و محقق ›››
به ياد جمشيد شمسي پور خشتاوني، شاعر و محقق تالش ›››
به ياد كامران محمدي، داستان نويس و روزنامه نگار ›››
ديداري به بهانه خداحافظي با كاوه گلستان، عكاس ›››
ديدار با خسرو دوامي، داستان نويس و مترجم ›››
ديدار با محمدآصف سلطانزاده، داستان نويس ›››
ديدار با ناصر غياثي، داستان نويس و مترجم ›››
ديدار با علي موذني، نويسنده و فيلمنامه نويس ›››
خداحافظي با ابراهيم فرخمنش، پدر تئاتر قزوين ›››
درددل با محمدقلي صدراشكوري، شاعر ›››
ديدار با حسين محي الدين، تكخال هنر ايران! ›››
به ياد علي قانع، داستان نويس رودباري ›››
ديدار با علي عبداللهي، مترجم و شاعر ›››
خداحافظي با عمران صلاحي، شاعر ›››
ديدار با محمد آقازاده، روزنامه نگار ›››
ديدار با داود غفارزادگان، نويسنده ›››
به ياد عباس معروفي، نويسنده ›››
ديدار با نامه قزوين ›››
آقاي بي نقطه ›››

محمدرضا نوروزپور را مي شناسيد؟
مترجم كتاب "نرم خبر سخت خبر" ... اينجا
مترجم-خبرنگار جام جم آنلاين، اولين روزنامه سايبر از سال 1381 تاكنون ... اينجا
سردبير همشهري محله 20 به مدت دو سال ... اينجا

جام جم آنلاين در دوره سردبيري دكتر يونس شكرخواه... اينجا


به همراه شان پن، بازيگر معروف سينما در هتل لاله


همشهري محله منطقه 20 به سردبيري محمدرضا نوروزپور

دفتر هنر

***

لینک های مرتبط

بخارا؛ موزه ادبیات ایران - دیدار با علی دهباشی و بخارا ... اینجا
ديدار با عربعلي شروه، نقاش و مجسمه ساز و مترجم... اينجا
ديدار با ناصر وحدتي، نويسنده و خواننده گيلك ... اينجا
ديدار با افراسياب آقاجاني، مجسمه ساز... اينجا
ديدار با علي عبداللهي، مترجم و شاعر... اينجا
ديدار با محمد آقازاده، روزنامه نگار... اينجا
ديدار با داود غفارزادگان، نويسنده... اينجا
ديدار با نامه قزوين... اينجا
آقاي بي نقطه... اينجا

دوازده سال قبل و زماني که من و دوستانم پشت کنکوری بودیم و در کتابخانه شهدای خیابان حیدری درس می خواندیم، قزوین فقط سه هفته نامه داشت؛ ولایت قزوین، حدیث قزوین و مینودر. البته هفته نامه تاک تاکستان هم در قزوین تحریریه داشت و آن زمان که کمتر داستان می نوشتم بیشتر تئاتر کار می کردم و دوره سینمای جوان می دیدم و‌ در جلسات ادبی اش شرکت می کردم که واقعیتش سر در نمی آوردم چه می گویند و درباره چه حرف می زنند؛ البته تاک و ولایت را قبل از دوره کنکور هم می شناختم و هیچ وقت یادم نرفته وقتی سال 69 و زمانی که دانش آموز سال دوم دبیرستان بودم و نمایشنامه‌ای که نوشته و کارگردانی کرده بودم به جشنواره استانی رفت و اسمم را در هفته نامه ولایت قزوین خواندم داشتم از خوشحالی پر در می آوردم.
اما ولایت قزوین، هفته نامه ولایت ما بود که سال 64 تاسیس شده بود و خیلی از ما؛ من و محسن فرجی و علی قانع و محمد حسینی و حسن لطفی در آن مطلب نوشته ایم. حسن لطفی جلسه داستانی هم چهارشنبه ها در ولایت داشت که به زودی و زمانی که درباره حسن لطفی خواهم نوشت، به آن اشاره می کنم.
اولین داستان من در حدیث قزوین منتشر شد؛‌ اگر اشتباه نکنم دی ماه 84 بود و بعد به فاصله یک هفته دومین داستانم در ولایت قزوین. صفحات ادبیات ولایت از به گمانم همان زمان راه اندازی تاکنون به دبیری حسن لطفی درآمده. صفحات ادبیات حدیث را مجید بالدران، شاعر و سردبیر سابق ولایت در می‌ آورد؛ نقی افشاری، پدر علی افشاری، فعالی سیاسی هم مدیرمسوولش بود. مدیرمسوول ولایت عبدالعظیم موسوی بود که چون ساکن قزوین نبود من هرگز ندیده ام.
محسن فرجی مدتی صفحات ادبی مینودر را در می آورد و حلقه اتصال من با این هفته نامه محسن بود و جمعی که بودند؛ از جمله زنده یاد ساعد فارسی رحیم آبادی.
بعد که من و دوستانم دانشجو و ساکن تهران شدیم، هفته نامه های دیگری هم مجوز گرفتند و در قزوین منتشر شدند که اگر اسمی را جا نیندازم این ها یادم مانده؛ مادران و دختران، آواي تات، سلوك، تابان، طلوع و نامه قزوین.
تابان را اقوام علیخانی، نماینده بوئین زهرا می گردانند و تریبون آن ها بود؛ قابل توجه این که ده بار هم گفته ام من شیخ قدرت الله علیخانی،‌ نماینده بوئین زهرا را هیچ وقت ندیده ام و فقط با برخی از اقوامش به دلیل همکلاسی بودن یا دوستی ارتباط داشته ام؛ مثلا سعید آقاعلیخانی که شیخ قدرت دایی اش هست و پدر زنش. سعید مثل من زبان و ادبیات عرب خوانده، در دانشگاه قم وابسته به دانشگاه تهران و بارها نامش را در شرق و روزنامه های اصلاح طلب دیده اید و لابد مطالبش را خوانده اید. البته من زمانی با سعید آشنا شدم که در ولایت قزوین کار می کرد و الان هم در تابان مشغول است.
چقدر این مقدمه طولانی شد؛ گذشت تا آقایی به اسم سیدعلی شهروزی،‌ داستان نویس و محقق و حقوقدان و تئاتری و فعال سیاسی و پزشک در قزوین ظهور کرد. خوب توانست با انتشار یک مجموعه داستان به اسم "بالاخان" و کتابی تحقیقی به اسم "تاریخ الموت" خودش را در میان فضاهای فرهنگی و هنری جا بیندازد و بعد انتخاب بشود در شورای شهر قزوین.
القصه شخص ایشان آمد و در اقدامی فرهنگی، نامه قزوین را راه انداخت که من هرگز نه یک شماره اش را دیده ام و نه می توانم درباره آن دوره قضاوت کنم. بعد هم زد و به اتهام نشر نمی دانم چی چی تعطیلش کردن و چند سالی اجازه فعالیت نداشت. مدتی گذاشت و رفت کانادا که دیدم یکی دوباری در شهروند، ازش مطلب منتشر شده.
شنیده ام نامه تا به حال سه دوره کاری داشته و این دوره شکیل تر و زیباتر آمده است. صفحات ادبی و فرهنگی اش را حمیدرضا لطفی، برادر حسن لطفی، داستان نویس و فیلمساز دبیری می کند. یک بار به این جلسه رفته ام که شرح ماوقع چنین است:
هفتم بابابزرگ بود و من با قیافه ای نچندان سرخوش جلوی در مسجد موسی بن جعفر ایستاده بودم و داشتم شرکت کنندگان در مراسم را بدرقه می کردم و مدام تکرار می کردم: خدا ثواب بده!‌ که پسر عمه ام، سعید بهرامی که عود نواز است و اهل موسیقی مثل برادرش تورج که نی نواز است، به همراه حسن لطفی آمدند طرفم.
حوصله رفتن به سر خاک را نداشتم. با بابابزرگ خیلی نزدیک بودم؛ حالا که نگاه می کنم می بینم بیش از ده ساعت ازش نوار ضبط کرده ام؛ یک نوار درباره نمدمالی ( در الموت غیرممکن است کسی با نام اوس ولی آشنا نباشد و نمدی برایش نزده باشد)، درباره سفرهایش به اشکور، درباره اجدادمان، درباره سربازی رفتنش در سال 1321، قصه های عامیانه وووو... برای همین دیدن دوباره خاکی که او زیرش خوابیده بود حالم را بدتر می کرد، با حسن آقا و سعید راه افتادیم توی شهر. حسن آقا گفت بریم نامه. بعد توضیح داد جلسه ای دارن به اسم دیدار و هر هفته با یکی از اهالی فرهنگ و ادب شهر صحبت می کنن؛ ساکن قزوین یا خارج از آن ( به قول عرب ها شتات).
جانم براتون بگه. من متاسفانه خیلی حراف نیستم و نبینید که مطالبم طولانی است، بیشتر در جمع ها شنونده ام تا گوینده و با این حال ده یازده نفری که در نامه بودند و اغلب هم خانم، چنان بحثی راه انداختند درباره داستان نویسی شهر و کتاب و قصه های عامیانه و کوچ اهالی فرهنگ شهر به پایتخت که چشم تون روز بد نبیند و گوش تون شنونده چنان روزی نباشد، شدم متکلم وحده و یک ریز افاضات کردم؛ گزارش دید و بازدید اون روز رو فرشته بهرامی نوشت و بعدها دیدم که انسیه پوستی، داستان نویس و خبرنگار یک بار در همین نشریه نامه و در صفحه بررسی ادبیات داستانی قزوین درباره آن روز نوشت که یوسف علیخانی را پس از ده سال دیده ام و این بار درست مثل شخصیت های داستان هایش حرف می زد!
کجا بودیم؟
آهان! وقت صحبت درباره قصه های عامیانه الموت - کاری که من و افشین نادری دو سالی است در روستاهای این منطقه انجام می دهیم – آقای مدیر نشریه وارد شدند،‌ خب طبق معمول من نمی شناختم شون و حسن آقا لطفی معرفی اش کرد؛ عطاء‌الله نوری، مدیر نامه قزوین.
بعد هم اضافه کرد که شما الموتی ها همه جا رو قرق کردین که من دراومدم و گفتم آره قرق کردیم ولی باز اسم اینجا هم که به اسم قزوینه نه الموت.
اون وقت داغ دلم تازه شد و گفتم کجاست اون دوره ای که الموت برای خودش نماینده داشت؛ قبل از انقلاب را گفتم و بعد دکتر الموتی، وزیر دادگستری را اسم بردم و حسرت خوردم.
بعد دیدم خیلی بالای منبر رفته ام،‌ آمدم توی جلسه و پرسیدم بعد آقای نوری کجایی هستن؟
حسن لطفی: اندج.
خوشبختانه یک خوبی که داشته باشم حافظه خوبم هست و این باعث شده نام همه این پنجاه شصت روستایی که رفته ایم و در هر روستا با پنج شش نفری که حرف زده ایم به خاطر دارم. تا گفت اندج، گفتم: غروب بود که رسیديم اندج. از صبح رفته بودیم کوچنان. ناهار را همان جا خوردیم. آمدیم دک؛ روستایی که فقط دو زن در آن ساکن بودند و شوهران شان رفته بودند رودبار. از باغستان دک که انداختیم توی باغستان اندج،‌ دو دختر دیدیم در تپه ای مشرف به روستا نشسته بودند و تا ما را دیدند سرشان را انداختند پایین و روسری شان را گرفتند جلوی دهان شان. توی روستا سراغ نقال ها را گرفتیم. فرستادندمان به خانه حسنعلی قاسمی. پایش درد می کرد؛‌ شمبیله پیچ کرده بود. زنش هم حال و روز خوبی نداشت؛ از پا درد می نالید. پسر خردسالی هم بود که دوست داشت خودکار من را صاحب شود. بعد آقای قاسمی فرستاد دنبال کس دیگری. آقای محمدحسین نوری هم آمد؛ بسیار باسواد بود و در عین حال مطلع. در سفر بعدی من و افشین نادری به اندج،‌ رفته بودیم باز آقای نوری و آقای قاسمی را ببینیم که گفتند آقای نوری رفته قزوین و آقای قاسمی هم آن دنیا.

به اینجا که رسیدم گفتم: البته برایم جالب بود که آقای نوری خیلی لحنش آخوندی بود.
این را که گفتم دیدم عطاء الله نوری،‌ مدیر نشریه نامه قزوین خندید. دقت کردم. گفتم: یکی از پسرهاش ماهی سرا هم داشت ( در الموت به مکان های پرورش ماهی قزل آلا می گویند ماهی سرا). خندید و قاب عکس بزرگ بالای سرم را نشانم داد و گفت:‌ اینجا؟
نگاه کردم و آب دهانم را قورت دادم و گفتم:‌ بله اما...
خندید و گفت:‌ من همون پسرش هستم.

بگذریم که در چنین وضعیتی ادبیات کنار می رود و کلمه فراموش می شود و لذت می آید. لذت بردم و بارها خواستم درباره این موضوع بنویسم اما نمی دانم چرا هر وقت، بی حوصلگی کردم تا این که امروز دیدم این آقای ضیاء رشوند،‌ داستان نویس هم‌گهواره ای من چیزکی درباره خودش و من و شهروزی نوشته. با دیدن اسم شهروزی یاد نامه افتادم و از نامه رسیدم به نامه قزوین اکنون و بعد آن چه خواندید.
نامه قزوین هر هفته به دستم می رسد و با دیدنش کیف می کنم و باید اعتراف کنم صفحات ادبی و فرهنگی اش بسیار بهتر از بسیاری از نشریات پایتختی! است.
و اما عطا ا... نوری و نامه قزوين:
از حميدرضا لطفي، دبير فرهنگ و هنر نامه خواستم اطلاعاتي درباره دوره هاي مختلف كاري نامه و بيوگرافي اقاي نوري برايم بنويسد و او هم نوشته است: "نشریه نامه قزوین فعالیت خود را از سال 81 آغاز کرد فکر کنم بهار 81 بود که حسن لطفی و دوستانش(محمد حسینی, علی قانع , مهدی وثوق نیا , فاطمه شریف نژاد, بی تا دارابی , مجید بالداران , امیر حسین ثنایی , حمید رمضانپور و ...) نامه ی اول را روانه ی عرصه ی مطبوعات قزوین کردند و به علت وزانت و فرم نو به سرعت مخاطب خود را یافت , رویکرد فرهنگی ویژگی بارز نشریه ای بود که صاحب امتیاز و مدیر مسئول آن سید علی شهروزی بود اما هفت عددی بود که به عنوان نقطه ی پایان بر شناسنامه ی آخرین شماره دوره ی اول نامه نشست و توقیف موقت سرانجام ان بود پس از رفع توقیف گروه اول حاضر به ادامه همکاری با شهروزی نبودند و تعدادی از روزنامه نگاران جوان تر البته با شیب سیاسی سکاندار نامه شدند (حسن حسن زاده،, حمید مافی، بهنام محمودی، آزاده مشعوف، فرامرز طواف و...) فرم و محتوا نیز همراه یاران جدید تغییر کرد و سیاست جای فرهنگ نشست , اما عمر سری جدید نیز بسیار کوتاه بود، 2 شماره ی ناقابل ! باز هم توقیف موقت.
این 2 شماره هم در سال 81 منتشر شد (پاییز یا زمستان 81) بعد از آن نیز شهروزی چند شماره ی دیگر نیز منتشر کرد تا امتیاز نشریه ابطال نشود که این شماره ها به شدت بی کیفیت بود تا اینکه در بهار 85 عطا ا...نوری امتیاز نشریه را از شهروزی خرید و با تعدادی از روزنامه نگاران جدید سری سوم را منتشر کرد .
نشریه یک بار در هفته و 2شنبه ها منتشر می شود.
عطاء ا... نوري متولد 1342 در اندج الموت است دوران راهنمایی و دبیرستان را در الموت سپری کرده و دوره متوسطه را در دبیرستان شاهپور(آل احمد فعلی) تهران و بعد از آن در الموت به کشاورزی مشغول میشود و با همه ی این دلمشغولی های زندگی در سال 69 با رتبه 20 در کنکور ودر رشته حقوق دانشگاه شهید بهشتی پذیرفته می شود، مدتی هم به مشاغل دولتی اشتغال داشته اما بعد ها مزرعه ی پرورش ماهی در اندج تاسیس می کند و به عنوان پرورش دهنده نمونه هم برگزیده میشود .
در حال حاضر علاوه بر این کار وکالت هم میکند و مسولیت نشریه نامه قزوین را نیز بر عهده دارد.
در میان بر و بچه های نامه محبوبیت زیادی دارد و امسال اولین جشن تولد عمرش را میان بروبچه های نامه تجربه کرد.(غافلگیر شد)
نشریه یک بار در هفته و 2شنبه ها منتشر می شود، سردبیرش عیسی صفری و همكاران اين روزنامه: مژگان احمدی (اجتماعی)، آزاده مشعوف (خبر)، کیوان رشوند (سیاست)، حسین کشاورز (سیاست بین الملل)، پریسا ادیب زاده (شهرآرا)، مریم بابایی (بازتاب)، رویا علیپور (خانواده)، گلندام صفری (نسیم)، صادق افشار (ورزش) که تا شماره 20 امیر لشگری مسول این صفحه بود، مجید بالداران(شعر)، انسیه پوستی(کودک)، سادات طاهری (علم)، مرتضی حداد (گرافیست)، زینب حق وردی(تایپیست) و دو صفحه‌ی هنری(چهلستون و ادب وهنر) هم با دبيري حميدرضا لطفي و همكاري (فرامرز طواف، لیلا طواف، فرشید قلی پور، سعید بهرامی،‌ مریم کریمی، بی‌تا دارابی و انسیه پوستی) آماده مي شود."

و سر‌آخر هم این که امیدوارم مثل روزهايي كه عنايت الله مجيدي مجله كوهسار را در دو شماره در بهمن 1358ـ خرداد1359 منتشر کرد و یا مجله لمبسر که زیراکسی منتشر می شد و جلوی انتشارش را گرفتند به بهانه این که مجوز ندارد روزی نشریه ای هم دوباره در رودبار و الموت يا درباره اين منطقه منتشر بشود که آن وقت من داد بزنم؛ عروسی پسر سردبیرش باشه، ایشا‌الله!

عطاءالله نوری و یوسف علیخانی


نامه قزوین؛ سعید بهرامی، یوسف علیخانی، حسن لطفی، عطاءالله نوری، انسیه پوستی،‌ بیتا دارابی، خدیجه چگینی، فرشته بهرامی و سعیده طاهری

تحریریه نامه قزوین در ماسوله

***

مطالب مرتبط

آذر ۱۳۸۵ - بعد از ظهر ۱۴:۱۲

مراسم گشایش بازی های آسیایی دوحه 2006 که سراسر الهام گرفته از اسطوره های فرهنگی سراسر جهان مانند اودیسه هومر از فرهنگ یونان و سیمرغ از فرهنگ ایران بود با معرفی ابوریحان بیرونی با عنوان «البیرونی» و عرب دانستن ابن سینا به اوج رسید و پس از آن مشخص شد بازهم نام جعلي خلیج عربی به جای خلیج فارس استفاده شده است، اما حالا کار به جایی رسیده که در مراسم اهدای مدال حسین رضازاده بزرگترین توهین به ملت ایران اتفاق می افتد.

به گزارش خبرنگار «بازتاب ورزشی»، در مراسم اهدای مدال های وزن 105+ وزنه برداری بازی های آسیایی دوحه، گوینده زن عرب، از جمله «الجمهوریه العربیه الایرانیه» به جای «جمهوری اسلامی ایران» برای معرفی کشورمان استفاده می کند.

دسته گل قطری‌ها در شب پيروزی رضازاده

البته جای شگفتی دارد که تنی چند از نمایندگان مجلس شورای اسلامی و مقامات دیگر نیز در دوحه حضور دارند، ولی کوچکترین اعتراضی به این موضوع نشده است

این حرکت غیر دیپلماتیک و توهین آمیز در شرایطی است که به دلایل نامشخصی از ابتدای بازی های آسیایی دوحه تا حال، مقامات سیاسی و ورزشی کشورمان در مورد اتفاقات رخ داده سکوت اختیار کرده اند و حتی در این مورد که حدود 60 ساعت از آن می گذرد، حتی یک اعتراض خشک و خالی هم به قطری ها نشده است.

وقاحت این حرکت زمانی بیشتر آشکار می شود، که گوینده عنوانی را برای کشورمان استفاده می کند که پیش از این برای دولت های عربی با گرایش شرقی و دارای حکومت های چپ مانند مصر، یمن، سوریه، اردن و لیبی به کار برده می شد.

مولانا جلال الدين محمد صوفي بزرگ و صاحب مثنوي 17 دسامبر سال 1273 ميلادي در قونيه ( تركيه امروز ) در گذشت و هر سال به اين مناسبت مراسمي در كنار مزار او بر پا مي شود كه يك هفته به طول مي انجامد. وي كه بيش از 26 هزار شعر عرفاني سروده است در سال 1207 ميلادي در بلخ خراسان به دنيا آمده بود.

نطق مهم دكتر مصدق در باره انتخابات 

در اين روز در آذرماه 1330 ( 17 دسامبر 1951 ) دكتر محمد مصدق نحست وزير وقت در استانه انتخابات دوره 17 قانونگداري نطق مهم سياسي ــ آموزشي خطاب به ايرانيان ايراد كرد و ضمن آن تاكيد كرد كه اين انتخابات ، نخستين انتخابات پس از مشروطيت خواهد بود كه در آن نفوذ خارجي و دخالت ارباب قدرت و سياست وجود نخواهد داشت . اين انتخابات ، كاملا آزاد خواهد بود و راي دهندگان بايد با در نظر گرفتن وجدان و منافع ملي( وطن) هركس را كه مايلند انتخاب كنند و تحت نفوذ و تلقين هيچكس نبايد باشند جز اراده و خواست خودشان و فلسفه دادن راي مخفي هم همين است .

     وي خطاب به مردم گفت كه شما با ورقه اي كه به صندوق مي اندازيد براي دوسال سر نوشت خود و كشور را در اختيار وكيل خويش مي گذاريد ، لذا بايد قبلا اين فرد يا افراد را بشناسيد تا امانتدار باشند . وطن امانتي است كه شما به دست ايشان مي سپاريد . وظيفه دو لت در جريان انتخابات تنها اين است كه از صندوقها محافظت شود و آراء شما محفوظ بماند و خوانده شود و روز راي گيري آرامش و امنيت برقرار باشد . از سر و صدا ها در جريان مبارزات انتخاباتي واهمه نكنيد كه دمكراسي همين است ، همان طور كه نبايد از قهر و آشتي هاي نمايندگان و اظهارات تند و تيزشان

    در مجالس نگران شويد كه اينها هم از جزئيات دمكراسي هستند و از آن جدا نيستند. بايد توجه داشته باشيد با كارهايي كه شده است ، وطن ما ايران اينك زير ذره بين جهانيان قرار دارد ، بايد رشد سياسي و فرهنگي خود را در اين انتخابات آزاد به ثبوت برسانيد تا سلطه گران در اراده و رشد شما منفذي نيابند تا دوباره از آنجا وارد شوند و رخنه خود را شروع كنند كه اخراج مجدد شان نياز به زحمت و مرارت فراوان و صرف وقت داردو .... 

استيلاي « بچه سقا » بر كابل 

17 دسامبر سال 1928 در پي يك طغيان ضد اصلاحات در كابل و جلال آباد ، امان الله خان ، شاه وقت افغانستان و همسرش ثريا از كابل خارج شدند و در دژ نطامي خارج از اين شهر پناه گرفتند.

    چون اوضاع آرام نشد 14 ژانويه (28 روز بعد ) امان الله خان كناره گيري كرد و برادرش عنايت الله خان به سلطنت رسيد كه او نيز سه روز بعد بر اثر فشار عصيانگران كه اصلاحات را مغاير سنن و رسوم افغانها مي دانستند كناره گيري كرد و زمام امور به دست « بچه سقا » رهبر شورش افتاد كه چندي بعد مارشال شاه ولي خان از اعضاي خانواده سلطنتي به كابل حمله نظامي برد ، شهر را به توپ بست و « يچه سقا » را شكست داد.

 دکتر انوشیروان کیهانی زاده

    محمد حسين صفار هرندي روزنامه نگار بنام و وزير ارشاد در مصاحبه اي كه 19 دسامبر 2005 انتشار يافت خبر از تغيير قريب الوقوع مقررات صدور مجوزها جهت انتشار نشريه داد.

     وي گفته بود: راه و روش اين نبايد باشد كه هركس بيايد و تقاضاي انتشار نشريه بدهد. وزارت ارشاد اينك چند هزار تقاضاي صدور مجوز نشريه در دست نوبت دارد كه هنوز به آنها رسيدگي نشده است. در اين زمينه، وضعيت به گونه اي است كه هنوز به تقاضاهاي سال ۱۳۸۰ پاسخ داده نشده است. فرض كنيم كه به دو هزار متقاضي ديگر هم مجوز داده شود و باز هم شرايط منطقي (شرايط حرفه اي و تجربه) براي انتشار نشريه تدوين نكنيم، مسئله مطبوعات حل نخواهد شد. صدور پروانه براي هر متقاضي و انتشار آمار و ارقام درشت آن (شمار پروانه هاي صادره)، نشان از آن نخواهد بود كه مردم ما به مطبوعات توجه بسيار دارند. در اين زمينه، بايد تيراژها را مورد قضاوت قرار داد. وقتي به تيراژها مراجعه مي كنيم مي بينيم خيلي پايين هستند. «گزارش تيراژ» كه از سوي اداره كل مطبوعات داخلي تهيه مي شود مأيوس كننده است. متاسفانه قانون موضوعه (قانون مطبوعات سال 1364 هجري) اين امكان را فراهم ساخته كه هركس (حتي بدون داشتن تجربه و مهارت در روزنامه نگاري و اشتغال به آن، و امكانات مالي) بتواند تقاضاي نشريه بدهد كه به نظر من (صفار هرندي كه خود يك روزنامه نگار با تجربه است) اين روش، ما را به هدف واقعي كار مطبوعاتي نخواهد رساند. ديده شده كه دادن پروانه به افرادي كه اهل اين حرفه نبوده اند نه تنها براي خود آن افراد و خبرنگاران و كاركنانشان مسئله و مصيبت (تامين معاش) درست كرده، بلكه چيزي هم نصيب و عايد مردم نشده است. بنا براين، ساماندهي در قلمرو و حوزه كار انواع رسانه از طريق تدوين مقررات و قوانين و اصلاح نظامات موجود، امري لازم و ضروري است و اين قوانين و مقررات به محدود شدن كار صدور پروانه نمي انجامد؛ بلكه به منظور سامان دادن اين امر مهم تدوين خواهد شد. بايد معلوم كنيم كسي كه درخواست مجوز نشريه مي كند تا چه اندازه اين كار (حرفه مطبوعات) را مي شناسد و چقدر از پس اين كار برمي آيد (مي تواند نشريه اي خوب و واقعي، طبق تعاريف ژورناليسم اصيل منتشر سازد و بدون دريافت كمك از دولت و ديگران برپاي خود بايستد و دوام داشته باشد)، و آيا انگيزه واقعي اش كار مطبوعاتي است يا ايجاد محملي براي كار و هدف هاي ديگر!. مشاهده شده است كه برخي از دريافت كنندگان پروانه، نشريات را براي كار ديگري مي خواستند و مطبوعات را وجه المصالحه و قرباني اهداف خود كرده اند. براي حفظ حريم مطبوعات بايد در اين زمينه هم چاره انديشي كنيم.

    ×××

    از انتشار اين اظهارات كه به قول روزنامه نگاران حرفه اي، جانا سخن از زبان ما مي گويي، بود (تا به امروز، بيستم دسامبر 2006 و 29 آذر 1385) يك سال و يك روز گذشت ولي از اصلاح قانون 21 ساله مطبوعات و وضع مقررات تازه كه در آن انواع نشريه مطابق استاندارد بين المللي تعريف شود خبري نشد. در وطن ما، به دليل وجود ابهام در اين قانون مطبوعات (كه در زمان جنگ عراق با ايران تدوين شده و رعايت مي شود)، فرق ميان روزنامه حزبي، حرفه اي، دولتي، تخصصي و ... درهدف و محتوا مشخص نشده (كه قاعدتا بايد مي شد) و شرط روزنامه نگار بودن براي درخواست پروانه نشريه جامع (حرفه اي مطلق) وجود ندارد. سلسله مراتب تحريري و طبقه بندي مشاغل در نشريات مشخص نشده است و تفاوت ناشر (سرمايه گذار: فرد، خانواده و شركت) و مدير، يا سردبير كل (مسئول سياستگذاري و محتوا) و سردبير اجرايي (رئيس اطاق خبر و تحريريه) نامعين است و ....

     در 21 سال گذشته با تكامل فن و حرفه روزنامه نگاري، تغيير اسباب نياز به خواندن روزنامه و ارتقاء سليقه مخاطبان، تعميم اينترنت، پيدايش «روزنامه نگاري شخصي = سيتيزن ژورناليسم» و تسهيل امر اطلاع رساني؛ ايجاب مي كند كه قانون مطبوعات سال 1364 دست كم به لحاظ حرفه اي مورد تجديد نظر قرارگيرد و مطابق نياز روز تكميل شود. 

ايجاد كشور اردن به دست انگليسي ها 

كشور اردن در دسامبر سال 1920 – پس از جنگ جهاني اول و انقراض دولت عثماني – توسط انگلستان تاسيس شد و انگليسي ها سران عراق و اردن را از ميان يك خانواده درحجاز( عربستان ) انتخاب كردند و قرار شد که يك ژنرال انگليسي هم بر ارتش اردن فرماندهي كند. وسعت خاك اردن از 35 هزار مايل مربع بيشتر نيست و جمعيت آن 8/3 ميليون نفر است كه نيمي از آن را فراريان فلسطيني تشكيل مي دهند. اردن هنوز داراي قبايل بدوي است و 95 درصد از مردم اردن مسلمان هستند. ملك عبدالله پدربزرگ ملك حسين كه پس از شكست اعراب فلسطين از يهوديان , قسمت غرب رود اردن از جمله بيت المقدس را ضميمه اردن كرده بود در سال 1951 توسط يك ملي گراي فلسطيني ترور شد و دولت اردن در سال 1988 از دعاوي خود در غرب رود اردن به دليل هزينه مالي سنگين آن دست كشيد.

    از وقايع مهم تاريخ معاصر اردن كودتاي افسران ناصريست (ملي گرا) مخالف نفوذ غرب در سال 1956 و جنگ پادشاه وقت اردن (ملک حسين ) با فلسطيني ها معروف به سپتامبر سياه در سال 1970 است كه منجربه كشتار سنگين فلسطيني ها شد.

    اردن - کشور دست ساز انگليسي ها - كه آثار تاريخي فراوان حتي از زمان اسكندر دارد در نيم قرن اخير – اگر چه ارتش آن از داشتن فرمانده انگليسي خلاص شده است – هميشه از سياست غرب پيروي كرده است.

نقل از سامانه http://www.iranianshistoryonthisday.com/farsi.asp

پيمان پاك مهر . روزنامه نگار در تبريز

www.tabriznews.com

pakmehr88@hotmail.com

Tel:00989144157400

date:1385/9/27

تبريز نيوز:سرويس بين الملل:دستگيري اعضا شبكه هاي قاچاق زنان در جمهوری آذربایجان هم چنان ادامه دارد.

وزارت کشور جمهوری آذربایجان از بازداشت پنج زن عضو ديگر یک باند قاچاق زنان در این جمهوری خبر داد.

به گزارش خبرگزاری " آپا "، به نقل از واحد مطبوعاتی وزارت کشور جمهوري آذبايجان، اخیرا ماموران اداره مبارزه با تجارت انسان این وزارتخانه طی عملیاتی در باکو ، یک زن را که به اتفاق دو دخترش به فریب دختران و زنان مشغول بوده و آن ها را  تحت عنوان کاریابی به ترکیه و دبی منتقل می کرده بازداشت کردند.

در این گزارش آمده است ، ماموران اداره مبارزه با تجارت انسان  وزارت کشور جمهوري آذربايجان، همچنین دو زن دیگر که به کسب درآمد از طریق انتقال زنان از جمهوری آذربایجان به امیرنشین بحرین و امارات متحده عربی مشغول بوده اند را دستگیر کردند.

گفتنی است براساس آماری که هر از گاهی در مطبوعات باکو ، منتشر می شود {...}نفر (بسياري) از زنان جمهوری آذربایجان در مراکز فساد در كشور امارات متحده عربی ، مورد بهره کشی جنسی قرار دارند.

بر اساس گزارش هاي منتشره در رسانه هاي غربي و اين جمهوري، قاچاق انسان بخصوص با هدف بهره کشی جنسی طی سال های اخیر بطور گسترده ای در جمهوری آذربایجان رونق گرفته و از اين كشور به عنوان مرکزی برای فعالیت باندهای قاچاق انسان کشورهای همسایه نام برده مي شود.